Κεφάλαιο 5: "Τρελός Έρωτας"
Ναι, τσάι! Αυτό εμπορεύομαι!
- Το τσάι υγείας Κουίνσι Έντικοτ. - Ακούγεται καλό το τσάι σου.
Μπλιαχ. Ούτε το αγγίζω προσωπικά.
- Μπλιαχ. Ούτε εγώ. - Χαχα! Ναι!
Όλα γίνονται για το χρήμα! Ναι, το χρήμα με βοηθάει να ξεχνάω
τα προβλήματά μου... τη βαθιά μοναξιά που μου συντρίβει τη ψυχή.
Ναι, όσο περισσότερα χρήματα βγάζω,
τόσο μεγαλώνει το αρχοντικό, και τόσο πιο χαμένος νιώθω.
Μα αυτό το σπίτι είναι τόσο μεγάλο,
κάποιες φορές δεν ξέρω πού είμαι ούτε ποιος είμαι!
Ναι, λοιπόν χαίρομαι που
οι ανιψιοί σου μπόρεσαν να σου κάνουν επίσκεψη.
- Ναι ναι! - Ναι, τι...
τι ευχάριστο να έχει κανείς παρέα... Η τέλεια ευχαρίστηση.
Μία τέλεια ευχαρίστηση, παλικάρια! Μία τέλ... ναι, ναι. Ναι ναι.
- Χαχα! Ναι! Χαχα! - ♪ Τέλεια ευχαρίστηση, Χέδερ... ♪
Εε, Βεατρίκη, γ-γιατί παριστάνεις ότι είμαι
- ο ανιψιός του; - Χρειαζόμαστε χρήματα.
- Του κάνεις απάτη; - Εγώ θα το χαρακτήριζα
- απλώς ως κλοπή. - Τι; Με τίποτα.
Γιατί όχι; Έχουμε ήδη κλέψει άλογο.
- Γεια σας παιδιά. - Δεν το κλέψαμε.
Ο Φρεντ είναι άλογο που μιλάει. Ό,τι θέλει το κάνει.
Θέλω να κλέψω.
- Τι;! Έχετε χαζέψει. - Αν είναι να πάμε στης Αδελαΐδας,
- χρειαζόμαστε δύο λεπτά. - Μμ-χμμ.
Λοιπόν, εσείς κάντε ό,τι... δύο λεπτά;
- Μόνο δύο λεπτά; - Ναι, δύο λεπτά κοστίζει
το φεριμπότ για το βοσκοτόπι της Αδελαΐδας.
Χαχα! Ελάτε όλοι! Ας αποσυρθούμε στο καθιστικό
να απολαύσουμε την άσκοπη περίσσεια του πλούτου και της χλιδής μου.
Μήπως τότε έχει καθόλου
ψιλά κάπου που δε θα τον πείραζε να παίρναμε.
Ιδού, ανιψιέ, η μεγαλοπρέπεια του πλούτου!
Ω!
Τι ήταν αυτό;! Εε...
Τι συμβαίνει θειούλη Έντικοτ; Το μέτωπό σου είναι ιδρωμένο.
Ε-Είναι τα νεύρα μου. Τα... τα... τα νεύ...
Τα νεύρα μου είναι σε έξαψη τελευταία.
Πώς κι έτσι;
Ναι, ναι. Ίσως θα ήταν... να ήταν καλό να...
να μιλήσω σε κάποιον. Λοιπόν...
Όλα ξεκίνησαν μια μέρα
όταν εξερευνούσα την εξαιρετικά μεγάλη και
λαβυρινθώδη έπαυλή μου. Βρέθηκα σε ένα κομμάτι
του σπιτιού που ούτε καν το θυμόμουν.
Δεν είναι αστείο;
Πρέπει να είναι η παλιά πτέρυγα. Μα φωτιζόταν από ένα
α-αλλόκοτο... αλλόκοτο φως. Και συνέχισα, και μετά
είδα έναν πίνακα με την πιο όμορφη γυναίκα που έχω δει ποτέ,
και τότε είναι που η ιστορία παίρνει περίεργη τροπή.
Από εκείνη τη μέρα, απέκτησα εμμονή με τη γυναίκα στο πορτρέτο.
Κατέ.... Κατέκλυζε την κάθε μου σκέψη.
Ήμουν ερωτευμένος... ...με ένα φάντασμα.
Ωωω.
- Παραείναι μεγάλο. Σύνελθε. - Θ' ακούγομαι σαν τρελός,
έτσι δεν είναι; Ίσως ήρθε η ώρα όλοι σας να φύγετε
από το γεμάτο θησαυρούς σπίτι μου.
- Όχι! - Ναι, θειούλη!
- Θέλω να δω το φάντασμα! - Αχ, πόσο θέλω να την δω
- για άλλη μια φορά, κι εγώ, ναι. - Πάμε στον πίνακα!
Ναι. Ναι.
- Πω! Κυνήγι φαντασμάτων! - Φρεντ, πήγαινε μαζί τους.
- Καθυστέρησέ τους. - Κι εν τω μεταξύ, θα κλέψω
κι εγώ κι άλλα πράγματα.
Υποτίθεται θα ψάχναμε
- απλώς για ψιλά. - Μα αυτό...
- Αα! - Ουπς. Μα αυτό κάνω.
Καλά, ας προσπαθήσουμε να μη σπάσουμε...
- Αα! - Δες.
Δες, δεν έλεγξες το ερμάρι.
Ο Έντικοτ γύρισε. Κρύψου!
- Αυτό είναι το πορτρέτο; - Όχι.
Δες, θ-θ-θα σου πω εγώ όταν
- φτάσουμε στο πορτρέτο. - Καλά. Πες μου τι έχεις, θειούλη;
Φαίνεσαι τεταμένος.
Με γνωρίζεις καλά, ανιψιέ. Ναι, η αλήθεια είναι
- φοβάμαι. - Ένα φάντασμα;
- Τα φαντάσματα είναι απλά αιωρούμενα. - Δε φοβάμαι το φάντασμα.
Αυτό που φοβάμαι είναι...
Τι... τι γίνεται αν δεν υπάρχει φάντασμα;
Τι γίνεται αν είμαι στα... στα... στα... όρια της...
μμμ... τρέλας. Ίσως οι γιατροί είχαν δίκιο.
Ελάτε, αγόρια! Πίσω στο καθιστικό.
Το καθιστικό; Γιατί να πάει κανείς
στο καθιστικό; Δεν υπάρχει κανένας εκεί...
σίγουρα κανείς που να θέλει τα χρήματά σας.
Ναι, μην τα παρατάς τώρα, γέρο.
- Σίγουρα υπάρχει φάντασμα! - Αλλά π-πώς μπορείς
- να είσαι τόσο σίγουρος; - Γιατί θέλω πάρα πολύ
- να δω ένα φάντασμα... πάρα πάρα πολύ. - Α.
- Ουφ. - Εντάξει, νομίζω έφυγαν.
- Βεατρίκη; είσαι εκεί; - Αχ! Ναι, πανέξυπνε.
Ξεκίνα να ψάχνεις ψιλά.
Δεν βλέπω τίποτα εδώ.
Ε λοιπόν, δε νομίζω αυτά τα παλτά να έχουν τσέπες.
Ψάξε στη φόδρα. Μπορεί κάποιος να έραψε χρήματα
- μέσα στο ύφασμα. - Μπα.
- Υπάρχει κόσμος που το κάνει αυτό; - Εγώ το έκανα στα ρούχα μου πάντως.
Φοράς ρούχα;
Κάτι σαν μικρό γιλεκάκι για πουλιά;
- Ή κορδελάκια; - Όταν ήμουν άνθρωπος, βλάκα.
Ήσουν άνθρωπος; Το ήξερα εγώ αυτό;
- Δεν νομίζω να το ήξερα. - Μα τον Τζίμινι Κρίκετ!
Ας βρούμε νομίσματα απλώς, εντάξει; Άνοιξε την πόρτα.
Κόλλησε. Φαίνεται θα μείνουμε
- έτσι μαζί εδώ για κάποια ώρα. - Βοήθεια!
Το θερμοκήπιο.
Εδώ καλλιεργώ την καμέλια για να δοκιμάζω νέα τσάγια.
Ίσως να απολαύσουμε... την ήσυχη ηρεμία...
αυτού του μέρους.
- Αα! Αα! Φάντασμα! - Ααα!
Αα! Αα! Δε μπορώ!
Θείε Έντικοτ, είναι μόνο ένα παράξενο κοτόπουλο.
Ναι, ένα από τα βραβευμένα μου παγόνια για τη σούβλα.
Ναι, με τόσο έρωτα στο μυαλό, θα, εε, ξέχασα
να το ταΐσω. Μου φαίνεται
- σχεδόν ότι έχω χάσει τα λογικά μου. - Θα τα ψάξουμε κι αυτά αλλά
αφού βρούμε το φάντασμα. Εμπρός!
Ναι, ναι. Εμπρός.
Στην άβυσσο... χωρίς επιστροφή.
Εε, μήπως θέλει κανείς να πάμε πίσω στο καθιστικό;
- Ακόμα εκεί είσαι; - Ναι, Γουίρτ. Ακόμα εδώ είμαι.
- Πες μου, πώς μεταμορφώθηκες σε τσίχλα; - Για δες, τι είναι αυτό;
- Μην αλλάζεις το θέμα. - Χμμ.
Περνάει αέρας.
- από εδώ. - Α ναι.
- Ουάου! - Τι;!
Μυστική είσοδος! Λοιπόν, για το σκοτεινό σου μυστικό.
Γιατί δε λες εσύ τα δικά σου σκοτεινά μυστικά αντ' αυτού;
Τα μυστικά μου είναι πολύ μυστικά. Δες. Φως.
Για δες τώρα ποιος αποφεύγει να απαντήσει.
- Εσύ. - Καλά.
Έριξα πέτρα σε μια τσίχλα, και καταράστηκε εμένα και
την οικογένειά μου και τώρα γίναμε όλοι τσίχλες. Ικανοποιήθηκες; Σειρά σου τώρα.
Πω. Όλη την οικογένεια;
- Ναι. - Για αυτό πηγαίνεις
- στης Αδελαΐδας... για να το φτιάξεις; - Αυτό ήταν το σχέδιο, αλλά...
Ναι, αυτό ήταν το σχέδιο.
- Όλα θα γίνουν. - Σίγουρα δε θα πάω πίσω
μέχρι να μπορώ να τους ξανακάνω ανθρώπους.
Θα έκανα λίγο πολύ τα πάντα.
Μάλιστα. Η σειρά μου, τώρα; Εντάξει.
Αισθάνομαι περίεργα που το παραδέχομαι, αλλά, έ-έχω
- ερωτευτεί ένα κορίτσι. - Μμ, και;
- Αυτό είναι όλο. - Αυτό είναι όλο;
Και τη σκέφτομαι πολύ και παίζω κλαρινέτο.
- Γουίρτ! Με δουλεύεις; - Και κρυφά τη νύχτα
στο δωμάτιό μου ψιθυρίζω ποιήματα.
Γουίρτ, αυτά δεν είναι περίεργα. Είναι απλώς...
Αυτό με την ποίηση είναι όντως κάπως.
Απλώς όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά σου.
- Παίζεις κλαρινέτο; - Περίπου.
- Τι άλλο κάνεις; - Δε ξέρω.
Μμ... Σου μοιάζει αυτό το δωμάτιο διαφορετικό κάπως;
- Πώς; - Είναι στυλ γαλλικό ροκοκό.
Δε συνδυάζεται με τη Γεωργιανή αρχιτεκτονική
- που έχει ο Έντικοτ. - Πώς... τι;
Ποιος είστε κύριέ μου;
Δε θα έπρεπε να ήξερα κάτι τέτοια;
Ο Έντικοτ τα έχτισε χωρίς πολύ σκέψη μάλλον.
Εκτός αν... χμ. Ναι. Λες το φάντασμα που
έλεγε στην πραγματικότητα να ήταν...
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου... το δωμάτιο όπου την είδα για πρώτη φορά.
- Πωωω! Απλώς ένα υπνοδωμάτιο; - Απλώς ένα υπνοδωμάτιο, ανιψιέ μου;
Αυτός είναι ο κοιτώνας του μοναδικού μου
αληθινού έρωτα, και ιδού βρίσκεται, αιωρείται πάνω μας
- σαν εκτυφλωτικός ήλιος. - Χμμ. Δεν έχει φάντασμα;
- Δεν έχει φάντασμα; Ε τότε είμαι... τρελός. - Μην τρελαίνεσαι.
Τι να 'ναι αυτή η ύποπτη
- ακαταστασία εδώ; - Φαίνεται σα να
έγινε διαμάχη... βίαιη διαμάχη.
Τι υπονοείτε, ιππικέ μου φίλε;
Τίποτα τίποτα. Απλά λέω... ο Έντικοτ είναι τελείως μουρλός
που ξέκανε την κυρία του σπιτιού και τώρα
- παριστάνει ότι είναι δικό του! - Πώς;!
Πώς τολμάς να μου προσάπτεις κατηγορίες... Τώρα κατάλαβα.
Θέλετε τα χρήματά μου. Ξέρετε τι έκανα για να
αποκτήσω τόσο χρήμα... τι πράγματα έχουν κάνει αυτά τα βρωμερά μου χέρια
- για να κερδίσω τόσα χρήματα;! - Δεν θα ξανακλέψω ποτέ.
Ορκίζομαι. Θα βρω τίμια δουλειά.
- Και τι λες εσύ, ανιψιέ; - Εε, μπερδεύτηκα.
Ε τότε λοιπόν...
Ήρθε για μένα!
Περίμενε θειούλη! Αντιμετώπισε τους φόβους σου!
κ. Έντικοτ; Είστε καλά;
Ψιτ! Φάντασμα.
Τι θέλεις από μένα, πνεύμα;
Πνεύμα; Αφού εσύ είσαι το φάντασμα.
Κυρία μου, σας διαβεβαιώ ότι είμαι σάρκα και οστά και...
σας καλωσορίζω στο σπίτι μου.
Το σπίτι σας; Καλέ μου κύριε, βρίσκεστε στο σπίτι μου.
- Αδύνατο! - Κοιτάξτε. Βλέπετε;
Αυτός είναι ο κήπος με τις καμέλιες μου για την εταιρία τσαγιού μου.
Μαργαρίτα Γκρέι;! Μα, με όλο τον σεβασμό,
- κυρία μου, αυτός είναι ο δικός μου κήπος τσαγιού. - Κουίνσι Έντικοτ;!
Τα αρχοντικά σας είναι τόσο τεράστια που είναι τελικά συνδεδεμένα.
Εννοείς δηλαδή... ότι αυτό το όμορφο φάντασμα
- ήταν απλώς τελικά... - Αυτό το εκπληκτικό στοιχειό ήταν απλώς...
ο επιχειρηματικός ανταγωνιστής μου;
Λοιπόν, Γκρεγκ, αγόρι μου,
σ' ευχαριστώ θερμά που με βοήθησες να αντιμετωπίσω τους φόβους μου.
Είσαι έξυπνο αγόρι με λεπτά αισθήματα.
Πάρε αυτό το λεπτό για να ξεκινήσεις την περιουσία σου.
Ορίστε ένα κι από μένα.
Α, ωραία. Τώρα μπορούμε να πάρουμε το φεριμπότ.
Λοιπόν παιδιά, ήρθε η ώρα να πάμε προς
την Αδελαΐδα του βοσκοτόπου, την καλή κυρά του δάσους.
Κι εσύ Φρεντ; Δε θα έρθεις μαζί μας;
Όχι ευχαριστώ. Τώρα βρήκα κανονική δουλειά
- ως επίσημο άλογο τσαγιού. - Αυτό ήταν, τότε λοιπόν.
- Καλό δρόμο, παιδιά. - Αντίο.
- Αντίο.
Και μην ξεχνάτε να αγοράζετε τσάι Έντικοτ.
Έι, Γουίρτ. Έκανες καλή δουλειά εδώ.
- Α ναι; - Είσαι πιο χαρισματικός
από όσο νόμιζα. Τι;
Γκρεγκ! Τα λεπτά μας! Γιατί το έκανες αυτό;!
Γιατί ο θείος Έντικοτ με εκτίμησε λάθος...
Δεν έχω λεπτά αισθήματα, καθόλου λεπτά δεν έχω.